plan budowy
Wbijanie pali

Wbijanie pali jest technologią wykorzystywaną w budownictwie, już od ponad sześciu tysięcy lat, a ponadto przez większość tego okresu była to jedyna metoda palowania gruntu. Początkowo elementy te były wytwarzane jako drewniane, a ich pierwsze zastosowania przypisuje się Szwajcarii. Wbijanie pali było wówczas wykorzystywane przez tamtejszą ludność do posadowienia domów, w niewielkich odległościach od zbiorników wodnych, co umożliwiało im ochronę przed dzikimi zwierzętami.

Pale żelbetowe

Obiekty takie, uzyskane z wykopalisk archeologicznych, można obecnie oglądać w skansenach lub na specjalnych, poświęconych tej tematyce stronach internetowych. Wbijanie pali na początku dziewiętnastego wieku przeszło ewolucję, polegającą na produkcji pierwszych elementów żelaznych. Gwałtowny rozwój metalurgii pozwolił ponadto, w późniejszym okresie, na wykonywanie jeszcze trwalszych pali stalowych. Od tego czasu wbijanie pali przeprowadzano, wykorzystując elementy bardziej wytrzymałe oraz o mniejszych średnicach. Największy progres w rozwoju technologii miał jednak miejsce na początku dwudziestego wieku, kiedy to jako materiał konstrukcyjny zaczęto stosować żelbet. Francuski inżynier opatentował pale żelbetowe, na początku w ojczyźnie, a następnie w Wielkiej Brytanii. Wbijanie pali żelbetowych opierało się na technologii i doświadczeniu nabytym podczas wykonywania elementów drewnianych, żelaznych i stalowych.

Nowe rozwiązania

Początkowo były one wykonywane o przekrojach okrągłych i sześciokątnych, a w późniejszym okresie również kwadratowych. Wbijanie pali zostało wzbogacone o nowe rozwiązania, gdy w roku tysiąc dziewięćset trzydziestym opatentowano pale sprężone, pozwalające na przenoszenie dużo większych obciążeń od pali żelbetowych, przy równoczesnym zmniejszeniu przekroju. W wyniku dalszej ewolucji zaczęto wykonywać również tak zwane pale kompozytowe, czyli stalowo-betonowe. Wraz z nowymi odkryciami oraz rozwojem technologii dzisiejsze pale różnią się od pierwotnych kształtem, a także technologią wykonania, między innymi zrezygnowano z ostrego zakończenia elementów, na rzecz płaskiej podstawy, przekazującej obciążenie bezpośrednio na grunt.